Tijdens onze vakantie in juni-juli 2007 hebben we kennis gemaakt met onze nieuw buren, tenminste twee ervan, Marc Dunnet en Bernhard .... hiervan heb ik de achternaam niet goed kunnen verstaan en onthouden. Later ontdekte ik dat het Bighton moest zijn. Zijn vader was een Engelsman die na de oorlog hier is blijven hangen.
Het kostte ons veel moeite om ons tot deze bezoeken aan te zetten. Ten eerste staan Marry en ik er niet om bekend dat we met iedereen gelijk aanpappen en ten tweede is onze kennis van de franse taal toch nog wel een groot struikelblok. Maar op een gegeven moment hebben we de stoute schoenen aangetrokken en twee kruikjes met kruidenbitter in een tas gestopt en op onze dichtsbijzijnde buurman Bernard afgestapt...... Pfffft... Gelukkig die was niet thuis... Dan maar naar Marc gelopen want we waren nu toch onderweg. Bij de boerderij van Marc aangekomen zagen we twee meisjes. Wij vroegen of hier een zekere Marc Dunnet woonde en kregen als antwoord dat Marc hun vader was en dat die inderdaad hier woonde. Papa werd gelijk geroepen. Marc is een jaar of 50 (later bleek het 56 te zijn). Hij is getrouwd met Madeleine, die een stuk jonger is, en ze hebben twee dochters van 11 en 16 jaar (in 2007). 

Marc is niet een echte buurman want hij woont ongeveer een kilometer verderop maar hij is de boer die al het land om ons huis heen pacht om er zijn koeien op te laten grazen. Vandaar dat we hem vaak tegenkomen. Hij heeft ook vlak bij ons huis een groentetuin. Eigenlijk was de groentetuin van Marc zijn vader die ook in de buurt woont. Die zagen we de eerste keren dat we er waren ook rondscharrelen, maar vader was oud en had er blijkbaar niet zo veel zin meer in dus moesten Marc en Madeleine ervoor opdraaien. Blijkbaar hebben ze niet zoveel tijd want de groentetuin zag er deze zomer een beetje verwaarloosd uit. Maar uit deze groentetuin kregen wij gedurende onze vakantie tweemaal groenten. De eerste keer een bos snijbiet en de tweede keer, nadat hij gezegd had dat ik me zelf moest bedienen uit die tuin en ik dat beleefd geweigerd had, weer een bos snijbiet en drie grote courgettes. Daar hebben we twee keer courgettesoep van gemaakt en er ook nog eentje aan Gerda meegegeven. Want meer dan drie dagen achter elkaar courgettesoep eten werd me teveel. 

 

Bernard (ook +/- 50 jaar) is onze echte buurman en woont hemelsbreed ongeveer 400 meter bij ons vandaan en is vrijgezel. Hij woont in z'n eentje in een groot modern huis wat door hem keurig onderhouden wordt. Volgens onze vorige eigenaar wil hij wel graag een vrouw maar erg actief zoeken...... ik weet het niet. Bernard is verder een gewone boerenarbeider die een beetje bijklust als houthandelaar voor de mensen in de buurt. Hij vertelde dat even verderop zijn ouders wonen en in weer een ander huis ook nog een broer. Hij was hier geboren en getogen. Op de vraag of wij ook hout bij hem konden bestellen was het geruststellende antwoord dat dat natuurlijk vanzelfsprekend was. Wat een simpel flesje kruidenbitter al niet kan betekenen.

 

Toen wij op weg waren naar Marc werden we nog staande gehouden door een oude man. Die zei dat hij ons al verschillende keren had  zien langs komen en nu wel eens wilde weten wat voor een vlees hij in de kuip had (quelle viande à la cuve? Tja... ik probeer ook maar wat!!!). Het bleek een krasse 86 jarige baas te zijn die zich voorstelde als Severin ..... (een gemompelde achternaam die ik niet verstond). Nadat hij gevraagd had of we Nederlanders waren wilde hij meteen weten hoe oud we waren en na de bekendmaking van onze leeftijden was er een lichte teleurstelling in zijn stem te bespeuren omdat toen wel duidelijk was dat we de tweede wereldoorlog niet hadden meegemaakt. Dat kan je natuurlijk opvatten als een belediging, want zo'n oude kop heb ik toch niet, maar ik, als onvervalste positivo, vatte dat op als een compliment want Severin beschouwde ons wel als een volwaardig gesprekspartner en niet één of andere rijke klojo die toevallig een tweede huis in Frankrijk kon betalen. Dat begreep ik tenminste even later toen hij uitgebreid inging op zijn belevenissen in de tweede wereldoorlog. Hij was bij de luchtlandingen in Arnhem betrokken geweest en had nog steeds een broertje dood aan Duitsers. Die moesten allemaal... (snel horizontaal handgebaar over de hals). Alleen de jonge generatie Duitsers, die konden er natuurlijk niets aan doen. Severin bleek niet alleen Frans te kunnen spreken maar ook de talen Duits, Pools en Engels machtig te zijn. Dat van Duits en Engels hebben we kunnen controleren. Dat Pools lag aan onze kant wat moeilijker. Op mijn MULO werd geen Pools onderwezen. Het Pools had hij geleerd in Amerika!!! Daar had hij 8 jaar gewoond, zegt hij...  Een interessante man...
Severin kende ons huis wel want meneer en mevrouw Montaron (de vroegere Franse eigenaren) waren bekenden van hem. Hij kende het huis ook om zijn schouw, die was blijkbaar wijd en zijd bekend want Bernard had het er ook al over. Severin roemde de schouw als een stukje weergaloze techniek met luchtroosters die de naastliggende kamers kon verwarmen. Onze ervaring gedurende het stoken was iets anders. De luchtroosters gaven heel weinig warmte maar wel een hoop brandlucht.

Zo... dat waren de buren, voor zover we ze ontmoet hebben.