06/01/11

 Hierbij weer wat bijzonderheden uit het franse land.

Allereerst de stand van zaken betreffende de groentetuin. We moeten zeggen dat valt allemaal nog niet mee. We hebben deze maand wel de eerste aardbeien gegeten uit de tuin. Maar voor de rest is het allemaal matig. Marry heeft al vanaf maart gezaaid, maar dat is allemaal niets geworden. Dat wat ze in de koude bak had gezaaid is opgegeten door de slakken of anderszins verdwenen en wat ze meteen buiten had gezaaid is of niet of bijna niet opgekomen. Achteraf was dat ook nog te vroeg, hoewel op de verpakking van het zaad staat dat er vanaf maart gezaaid kan worden. Maar we moeten blijkbaar nog veel leren.
Dus in mei opnieuw begonnen. Lekker warm, lekker veel water en regen. Maar ook nu is het maar zeer matig. Dus daar waar nog niets opgekomen was nog maar weer zaad erbij gegooid, er zit genoeg in zo’n zakje.
Wat blijkt nu de grond van de groentetuin is geheel poreus, onder de oppervlakte is een enorm gangenstelsel die de mollen vol ijver hebben gegraven. Dus daar is al het zaad en de bonen waarschijnlijk in verdwenen. Als je in de groentetuin stapt zak je een heel eind naar beneden. Dit wetende heeft Marry het nog één keer geprobeerd. U ziet, erg veel werk voor een beetje groente. Wat het wel erg goed doet zijn de aardappelen. Die groeien als kool (huh... kool?). Het is een bijzondere ervaring.
Marry blijft zeggen dat ze het allemaal erg leuk vindt maar dat ze wel blij is dat ze voor de groenten niet alleen van de tuin afhankelijk is. Als we bij onze vrienden kijken, die een enorme groentetuin hebben en daar het hele jaar van eten, steekt Marry wel erg veel tijd in haar ienie-mienie-tuintje. Maar positivo Marry zegt ook: "we leren er wel weer veel van en daar kunnen we dan volgend jaar ons voordeel mee doen."

Één van de groentebedden	Het aardappelveldje	Tomaten in de groei	Ons beruchte zwembadje

Een ander tijdrovend en onzinnige bezigheid is het zwembad. Wie had er ook alweer besloten dat er een zwembad (nou ja, zwembad) moest komen? Niemand die het nog weet. Het begon vorig jaar allemaal zo leuk. De zomer was heet en Marry dacht dat een zwembadje wel leuk zou zijn. Maar iedereen raadde het ons af. Veel werk…. groen water….. bijna niet gebruiken. Nou ja dus maar niet. Totdat Marry een aanbieding van zwembaden zag. Niet te groot, niet te klein, niet te diep, niet te ondiep, kortom precies goed en van een goed merk dus dat kon niet missen. We gingen dus die nazomer overstag. Het zal toen ook wel een warme tijd zijn geweest. Wij het zwembad opgezet, maar we kwamen er al gauw achter dat dat niet zo maar ging. Het grasveld waar hij moest komen is n.l. scheef en hobbelig. Maar we wilden het toch proberen, dus besloten er niet zo erg veel water in te doen. En inderdaad het was een feest. We leefden ons helemaal uit in ons zwembadje. Maar voor die paar dagen dat het nog mooi weer was vonden we het niet nodig er chloortabletten in te doen. Na een paar dagen mooi weer werd het weer wat minder. Binnen de kortste keren was toen het water en wat erger was, ook het zwembad helemaal groen. Dus zwembad leeg laten lopen.... Marry een dag de groene aanslag wegpoetsen.... en toen het zwembad maar netjes opgeborgen voor het volgende jaar.

Dit jaar met Pinksteren was het prachtig weer, Martijn was er, dus het zwembad werd weer tevoorschijn gehaald. We zouden het nu goed doen. We hadden nog wat zand staan dus hiermee werd de grond geëgaliseerd en waterpas gemaakt. Goed gekeken of er geen scherpe delen bij waren. Toen werd er zeil overheen gelegd en daarop het zwembad geïnstalleerd. Prachtig. Water uit de put werd opgepompt om het zwembad te vullen. We hadden chloortabletten en een drijvertje daarvoor gekocht. Dus er kon niets meer mis gaan. In het begin was het water wel bitterkoud maar het was ook erg leuk en lekker. Toen Marry’s collega’s er waren (Zie volgende alinea) hebben er verschillende afkoeling in het water gezocht.  Allemaal erg leuk. Maar toen de collega’s eenmaal weg waren en het weer wat minder werd, ging het waterpeil ook naar beneden. Helaas het zwembad was lek.
Als u mij zo langzamerhand een beetje kent dan begrijpt u dat ik dan begin te mopperen en te zeggen dat het nooit meer goed zou komen. Want zo'n lek vind je nooit ... en als je het lek vindt zal het wel net op een naad zitten ...en het materiaal van het zwembad is waarschijnlijk polyethyleen en daar zullen de plakkertjes wel niet op willen houden.. enzovoort.... Dus, u begrijpt, de stemming was beneden peil. Maar Marry weet dan dat ze dat gemopper maar even aan moet horen, want dat alles toch wel weer goed zal komen. En inderdaad een paar dagen later nadat ik er eens even goed voor ben gaan zitten heb ik het lek gevonden, het lek zat niet op een naad en de materiaalsoort was PVC wat goed te plakken valt.
Ik heb het lek dus gedicht en we beginnen weer met goede moed opnieuw met het zwembad.

Bezoekers:

Het eerste weekend van juni hadden we oud-collega’s van Marry op bezoek. Het was een invasie van zeven mensen waarvan vijf van het vrouwelijk geslacht en twee schenen mannen te zijn. Ik moet zeggen dat ik niet zo goed gelet heb op die twee mannen want die vijf vrouwen waren natuurlijk een stuk interessanter. Het was een zeer geslaagd weekend. Marry heeft geoefend in het houden van workshops glas en keramiek. Het ging allemaal heel goed. Ze hebben allemaal iets van glas en iets van keramiek gemaakt. Marry moet die stukken nog wel afwerken en als we in Nederland zijn naar ze toe brengen. Hieronder een paar foto's van het geslaagde weekend, we hadden natuurlijk het geluk dat het prachtig weer was.

Ook kwamen Jack en Margriet Biersteker langs. Ze bleven een nachtje slapen de de volgende dag begonnen zij aan hun fietsvakantie in de Bourgongne. Margriet had een route van 800km uitgestippeld door ons mooie landschap. Ze hebben hun auto bij ons gestald en voor 25 euro per dagdeel willen wij daar best op passen (gna gna...). Wel leuk om te zien dat zaken als het uitstippelen van de route, kaarten regelen, fietsbepakking maken, VVV's aanschrijven enzovoort allemaal door Margriet geregeld wordt. Jack fietst er wel achteraan. We hopen ze in juli weer terug te zien om hun auto weer uit de parkeergarage te halen. Ze waren trouwens nog geen 50 meter onderweg of ze wisten al wat ze vergeten waren. Wij komen daar altijd pas een dag later achter.

Uitpuffen na de heenreis	Lekker met glas in de weer		Hoe warm het was!!
Heuveltje op is het lopen geblazen	Heuveltje af gaat wel lekker	Margriet.. heb ik nou alles?	Nee je bent de KM-tellertjes vergeten. Hup hup hup

Bouwen:
De maand juni had ik gereserveerd om de dakpanelen voor de keuken te maken en dat heb ik dan ook gedaan. De fabricage van de 14 panelen kostte minder tijd dan ik gerekend had dus de rest van de maand kon er rustig aan gedaan worden. Ik heb ondertussen het zoldertje boven de keuken leeg gehaald en daar kwam ik nog een fijne verrassing tegen in de vorm van een wespennest. Goed ingepakt ben ik dat wespennest met een spuitbus te lijf gegaan maar dat bleek nog niet geheel afdoende want na enige dagen zaten er toch nog enige wespen in dus daar moet ik nog wat op vinden om die weg te krijgen. Ik heb trouwens besloten om mankracht in te huren om de dakpanelen op het dak te krijgen. Het is eigenlijk tegen mijn principe want ik wil het eigenlijk allemaal zelf doen maar de dakpanelen zijn zo'n 30 kg per stuk en dat is net even te veel om dat in mijn eentje omhoog te krijgen zonder dat ik de zichtzijde ernstig beschadig.

De zijkanten	Op de montagebank	Het wespennest	Marry's nieuwe kast