Herinner mij zoals ik was.

Toen ik nog over een vogeltje repte,
mijn geest nog scherp was en nog schepte
en mensen soms verbaasd liet staan.

Toen de woorden in mijn hoofd
nog niet waren als losse vlinders,
maar aaneengeregen
 soms als volzin, soms als stilte
de ander heeft getroost.

Toen ik de wereld nog kon volgen,
maar  veel toch ook weer niet begreep.
Toen ik vaak ondanks zorgen,
al heel veel naar het goede keek.

Herinner mij zoals ik ben.
Geweest, en altijd ben gebleven.
Samen met haar
houdend van dit leven

Peter de Kwaasteniet