08/12/10

Bijna zomer

De avonden worden steeds langer en zo zijn er ook avonden die we buiten doorbrengen. Maar de condities moeten daar natuurlijk wel goed voor zijn willen we Goede tijden, Slechte tijden laten schieten om buiten te kunnen zitten. Een warme dag gevolgd door een zwoele avond, afgeserveerd met een goed glas gekoelde witte wijn is natuurlijk perfect, maar als je denkt dat je dan rust hebt??? Neen.. Een tering herrie is het hier..... Daarom wil ik u allereerst iets vertelen over de geluiden van het buitenleven die we hier hebben.

 Wat valt er hier zoal te horen.

Om te beginnen zijn daar de vogeltjes, die in grote getale aanwezig zijn en zingen in veel verschillende ritmes, hoogtes, enz. Er zijn vogels die duidelijk te herkennen zijn, zoals de Hop, die zegt n.l. hoep, hoep, hoep. Waarom hij dan geen Hoep heet weet ik ook niet maar goed, dan de wilde duif, dat weet een ieder wel, die koert, de koekkoek, jawel die zegt koekkoek en zwaluwtjes die kwetteren er lustig op los maar daar houdt onze kennis dan ook een beetje mee op. Maar sinds kort kennen we ook de zanglijster, die zingt in alle toonaarden en ook `s nachts. 
Toen de kastanjeboom in bloei stond hadden we de hele dag zoemende bijen in de boom, die zich tegoed deden aan de kastanjebloem. En omdat dat er niet één bij is maar wel honderden tegelijk is dat een constant gezoem. Dat is nu weer over. Nu hebben we kikkers, die in de meertjes om ons heen geweldig tekeer gaan. We hebben het plan om een vijver in de tuin aan te leggen dan ook vlug van de hand gedaan. `s avonds is dit het ergste. Ik ga dan wel eens kijken bij het water, dan hoor je plons, plons, plons, maar zien doe je ze bijna niet.
Dan de koeien in de wei. Over het algemeen zijn ze heel rustig en stil, maar af en toe krijgt de stier het op z’n heupen en begint dramatisch te brommen en als hij heel erg uit z’n hum is gaat hij daarna met overslaande brul verder. Ik zorg dan dat ik uit de buurt ben. Omdat ons slaapkamerraam bijna aan de wei grenst komt het ook regelmatig voor dat de koetjes pal naast ons raam staan te grazen en dan hoor je maar tsjomp..tsjomp..tsjomp 
En omdat we midden tussen de graslanden wonen horen we ook constant de krekels. Ook dat gaat de hele dag door. Soms hoor je ze niet meer, dan zijn je oren eraan gewend en als je dan denkt “krekels” dan hoor je ze weer.
Natuurlijk horen we ook hier en daar in het bos een zaag want het hout voor de kachel moet wel eerst gezaagd worden. En regelmatig horen we de tractor van boer Marc langs tuffen.
Soms rijdt er een auto over de weg verderop, als je er op let hoor je deze van verre aankomen en weer wegrijden. En als de wind vanuit het zuiden waait horen we de lokale goederentrein voorbij komen.
Een enkele maal horen we een vliegtuigje. Meestal zijn dit kleine vliegtuigjes, maar soms, en dat is minder, komt er heel laag een straaljager over, dat geeft een enorme herrie, vaak gevolgd door nog één.

Afgelopen maand was er ineens een enorme bak met herrie, toen cirkelde er een helikopter boven het meer. Wij kijken natuurlijk. Ze waren bezig met een oefening. Er werd een man neergelaten bij het water en, na een paar cirkels met de helikopter te hebben gemaakt, weer opgepikt. Dat was natuurlijk wel bijzonder. Het bleek om een simulatie van een reddingsactie na een straaljager crash te gaan.

 Tot zover de geluiden, jawel dan nu de groentetuin, Marry kan het niet laten, er moet weer wat vermeld worden over de groentetuin. We hebben al verschillende keren spinazie gegeten, heerlijk. De aardbeien groeien als kool maar geven nog niet veel vruchten af. De tomaten doen het erg goed, de paprika's en de bietjes ook. Maar de sla is al opgegeten door de beestjes, die hebben we nu dus maar als plantje gekocht, dat gaat beter. 

Verder hebben we meloen, boontjes, courgettes en nog veel meer gezaaid. Ik kan niet zeggen dat dat erg hard groeit. En ik wou met alle geweld maïs zaaien, dus ook dat staat ergens. Omdat door ons enthousiasme we weer ruimte te kort hadden, hebben we er nog een vierde groentebedje bij gemaakt. We kunnen weer vooruit.

Kwetterende zwaluw: Pas op ik ga straks linksaf	Herkauwende koetjes: tsjomp tsjomp	Ik heb me verstopt achter een brandnetel maar ik hou je in de gaten	zoemende kastanjeboom
reddingsactie	reddingsactie	Tomaten	nieuw bedje

Op een goede dinsdagmorgen komt er ineens een auto ons erf op gereden en er stapt een man uit die we herkennen als onze burgemeester. Hij kwam eens even kennis maken. Hoewel hij eigenlijk alleen wilde weten of we hier permanent bleven wonen want hij had 's middags een vergadering waarin de gemeentebelastingen werden behandeld en onze permanente aanwezigheid binnen de gemeentegrenzen was blijkbaar van invloed op de hoogte van deze belastingen want hij moest dat even onderzoeken voor hij de vergadering inging. De goede man bleek trouwens zo'n beetje onze overbuurman te zijn en woont op de tegenover ons huis liggende helling. Er zit weliswaar hemelsbreed maar een paar honderd meter tussen ons huis en zijn huis maar over de weg is het al meer dan een kilometer. Dat krijg je in de ontvolkte gebieden in Frankrijk. Op onze uitnodiging om even binnen te komen reageerde hij afwijzend maar met de mededeling dat hij een andere keer nog wel echt kennis zou komen maken sprong hij weer in zijn auto en stoof gelijk weer weg. Wij waren de tweede week van ons verblijf al wezen kennismaken op het gemeenthuis met de mevrouw die daar de scepter zwaait maar deze heeft het blijkbaar niet aan de burgervader doorgegeven dat er nieuwe bewoners waren gearriveerd.

Ook op het verbouwingsfront is wel het één en ander te melden. Half april hebben we de bouwvergunning bij de gemeente ingediend. We konden volstaan met een "declaration préalable" omdat het om kleine aanpassingen gaat. Als je meer dan 20m2 gaat bijbouwen moet er een "permis de construire" komen maar dat heeft wat meer voeten in de aarde.

Ik had het formulier voor de declaration préalable van internet gedownload, en ik had hem, voor zover ik kon, ingevuld maar bepaalde dingen snapte ik niet, dus ik ben met het formulier naar de mairie gegaan. Onze mairie is in een multifunctioneel gebouw gehuisvest. Daar is namelijk ook de school, bibliotheek, feestzaal, kantoor van de gemeente en vergaderhonk voor de gemeenteraad in gehuisvest en bij elkaar is het niet groter dan een gemiddeld herenhuis. Het gemeentehuis wordt bevolkt door één dame die er twee morgens in de week wat met papieren zit te schuiven. Ze vond het heel goed van ons dat we ons op de hoogte hadden gebracht van de voorschriften en het formulier al hadden gedownload en hielp ons op weg met het verder invullen van het formulier. Daarna heb ik het thuis verder netjes ingevuld, de nodige tekeningen bijgevoegd en alles in tweevoud afgedrukt want dat stond in de bijlage. Daarmee toog ik weer naar de mairie. U begrijpt het al, dat was natuurlijk niet goed. Ten eerste moest het in viervoud van de mevrouw en hoewel ik haar erop wees dat er in de bijlage stond dat tweevoud voldoende was wilde ze toch van geen wijken weten. In viervoud dus, en ten tweede moesten er toch minimaal foto's bij zitten van de bestaande situatie en ook moesten de tekeningen een "Voor"en "Na" situatie weergeven. Dus ik kon weer terug naar de tekentafel. Nadat ik alles aangevuld had heb ik de boel weer ingediend en kreeg ik van de mevrouw een bewijsje dat ik de boel had ingeleverd. In principe mocht ik dan na 4 weken beginnen met verbouwen als ik niets gehoord had. En die termijn verliep dus half mei. Ik heb toen meteen de beuk erin gegooid en heb het luik van de dakkapel gewijzigd in een raam. Ook ben ik samen met zoon Martijn bezig geweest om een doorbraak te forceren van de toekomstige hal naar de toekomstige slaapkamer. We kwamen daarbij nog een totaal weggerotte steunbalk tegen die natuurlijk vervangen moet worden. Omdat de muur nogal dik was, zo'n halve meter, krijg je natuurlijk een enorme berg puin deze hebben we verspreid in ons eigen moeras achter de stal. Achter de stal hebben we nog een stukje grond wat erg laag ligt en waar al het regenwater van de stal zich verzameld. zodra het geregend heeft is dat stukje grond onbegaanbaar omdat het zo drassig wordt. met behulp van het puin proberen we het een beetje op te hogen waarbij de waterberging ook wat verbeterd wordt.

Ook is er een begin gemaakt met de gastenbadkamer en is de gastenslaapkamer afgemaakt. Bij elkaar een vruchtbaar maandje die meimaand.

Dakkapel met nieuw raam	Gastenslaapkamer	Ruwbouw gastenbadkamer	Even de verdiepingsvloer ondersteunen
Muurtje wegbreken, dik in het stof	Waar moet ik nou weer met dat puin heen.	Een doorkijkje	rotte balk

Eind maart waren we met de papieren van het CVZ (college van zorgverzekeraars) zoals op de pagina "maart 2009" vermeld is bij de CPAM geweest en toen kwamen we er achter dat we nog een "jusitificatif de domicili" nodig hadden. In mei kregen we eindelijk onze eerste rekening van France Telecom die als "jusitificatif de domicili" dienst kon doen omdat daar ons nieuwe franse adres op vermeld was. We zijn dus met alle papieren weer naar de strenge (maar wel mooie) mevrouw van de CPAM gegaan en nu werd alles in orde bevonden en werd ons dossier in behandeling genomen. Die mevrouw was ineens ook niet zo streng meer. Of zou dat aan mijn perceptie te wijten zijn omdat alles nu in orde was? In ieder geval zal het nog wel maanden duren voordat we onze felbegeerde "carte vitale" in huis hebben. We krijgen wel binnenkort een voorlopig bewijs van inschrijving waarmee we uit de voeten kunnen bij de huisarts en dergelijke.

Over de huisarts gesproken, die hebben we ondertussen ook gevonden. In Fours is een huisartsenpost waar we docteur Georges Pereira bereidt vonden om onze huisarts te worden. Een aardige man die zowaar een klein beetje engels sprak. Toch wel heel bijzonder in Frankenland. Hij vertelde trouwens dat hij de burgemeester van Fours was. Dat betekent dat we toch wel in de hogere kringen verkeren met Burgemeester Magerin van ons dorp als buurman en burgemeester Pereira van Fours als onze docteur.

Als laatst handeling voor onze inburgering ben ik bezig geweest om onze auto van franse nummerborden te voorzien. Daarvoor moet ik een attestation d'identification de vehicule hebben. Dat is zeg maar het geboortebewijs van de auto. Daarvoor ben ik naar een lokale Citroën garagist gegaan, maar deze kon of wilde mij niet helpen en wimpelde mij af met de mededeling dat ik dat maar met Citroën Parijs moest regelen. Via Internet heb ik een adres opgezocht en een emailtje gestuurd. Hoewel ik daar weinig fiducie in heb want franse emailtjes worden regelmatig niet behandeld is mijn bevinding maar toch kreeg ik de volgende dag al een email terug waarin precies beschreven stond wat ik moest doen om het begeerde papiertje in bezit te krijgen. Hoe dat allemaal afloopt vertel ik u de volgende keer wel weer.